Իմ անծանոթը

Ես միշտ կարծել եմ, թե Ադամի ցեղում գերիշխում են խոզերը…մինչ նրան հանդիպելը…ԲԱՅՑ նա մեկն է, ով իր ներկայությամբ լրացնում ու լիարժեք է դարձնում իմ աշխարհը:
Նրա զմրուխտ-կանաչ աչքերում իմ ալեկոծվող հոգին խաղաղվում  ու դառնում ներդաշնակ ու անխռով :
Նրա ձայնն ասես հոգեթով մեղեդի լինի, որ շոյում է ականջներս և նրան չլսելն անկարելի է…
Նրա բույրն իմ բալասանն է և ես միայն ՆՐԱՆ եմ տենչում…Նրա մատների ամեն մի հպումից իմ տկար սիրտը կենդանություն է առնում ու բաբախում անկանոն, ուժգին…
Նա մեկն ու միակն է, որ ուզում եմ գիրկս առնել ու համոզվել, որ դրախտը երկրի վրա է, այստե´ղ է, հիմա, իմ գրկո՜ւմ…

Msheci_ancanoty

Նա այն արևն է, ում ջերմ շուրթերն ինձ խելքահան են անում…Երբ ամեն մի բջիջս կենդանություն է առնում:
Նա Ադամի ցեղից միակն է, ում ուզում եմ երկրպագել և իմ կրակներում այրել:
Նա կա´, նա ապրում է, նա շնչում ու քայլում է նույն ճամփեքով ինչ ես…նա ի´մ անծանոթն է…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s