Ճամփորդական նոթեր 9. Աննիկա Տրալլալան

Գիշերվա ժամը երկուսն էր, երբ հասանք տուն: Հոգնած էի ու լարված, երկու օր չէի քնել, ինձ տուն հասցնող տաքսիստը վայրենու պես էր վարում մեքենան, ես օտար երկրում էր ու օտար տանը, որը ավելի ուշ պիտի դառնար իմ կյանքի ամենաջերմ անկյուններից մեկը: Ինձ դիմավորեցին թրքուհին, հունագարացի տղան, ով արդեն գրավել էր ինձ  համար նախատեսված սենյակը և նա՝ Աննիկան: Զարմացա, որ քնած չեն, ասացին, որ ինձ էին սպասում:
-Սոված չե՞ս:
-Հոգնած եմ, բայց մինչ քնելը թեյ կխմեմ,եթե հնարավոր է:
-Հիմա, ես քեզ խոտաբույսերով թեյ կպատրաստեմ,-ասաց Աննիկան ու գործի անցավ: Աննիկայի հետ մեր մտերմությունը սկզբնական շրջանում չէր ստացվում: Թերևս միակ պատճառը ես եմ: Մինչ մտերմանալը, ես երկար ժամանակ ուսումնասիրում եմ մարդկանց, նրա խոսքերը համեմատում արարքների հետ, անկեղծության աստիճանն ու հոգու մաքրությունը…չէ, ես սուրբ չեմ, բայց հոգիս ամեն մարդու առջև էլ չեմ բացում  կյանքն ինձ ապացուցել է, որ իրավացի եմ: Աննիկան խմել շատ էր սիրում, մեռնելու աստիճան կարող էր հարբել ու տաքացած գլխով նրա կանաչավուն աչքերը դիվային փայլ էին առնում: Աննիկան չէր սիրում, որ նրան չեմ ընկերակցում խմելիս, ծխելիս,  ենթադրում էր, որ դիտմամբ հեռու եմ ինձ պահում, որ գոռոզ եմ: Մի բան էր ինձ միշտ զարմացնում ու հիացնում Աննիկայի մեջ: Անկախ գինովցածության աստիճանի նա առավոտյան ամենավաղն էր արթնանում և աշխատանքում պարտաճանաչ էր:
-Աննիկա, եթե ես քո չափ կարողանայի խմել, առավոտյան ի վիճակի չէի լինի այդքան թարմ ու գործնական լինել ինչպես որ դու ես:
-Մենք գերմանացիներս այսպիսի խոսք ունենք՝ եթե խմել կարողանում ես պիտի կարողանաս և աշխատել: Աննիկան սիրում էր իշխել,հպարտանում էր իր գերմանական ծագումով, նա մեր տանը ծագած  յուրաքանչյուր հարցը փորձում էր կառավարել,իրավիճակն իր ձեռքը վերցնել ու ենթարկեցնել ամենքին և ամեն ինչ իրեն…բայց ոչ ինձ և դա նրան հունից հանում էր: Չենթարկվելուս պատճառը ոչ միայն, որ  տեսակով հնազանդ չլինելս էր, այլ որպես լիդեր  կարճամիտ էր, որոշումներ էր կայացնում առանց հետևանքների մասին խորհելու: Նա ընդունեց ինձ այնպիսին ինչպիսին, որ կամ, իսկ ես նրան այնպիսին ինչպիսին, որ նա ուզում էր երևալ: Մենք խնդիրներ չունեցանք: Սուրբ Ծննդյան տոներին Աննիկան մեկնել էր Գերմանիա, իսկ ովքեր որ մնացնին Ռումինիայում որոշեցին Ամանորն ու ծննդյանս տոնը նշել Բուխարեստում: Տանը մնացել էին հունգարացիները և home party կազմակերպել տանը:  Հունվարի 3-ին վերադարձանք տուն, ջախջախված երկար ճանապարհից ու անընդմեջ երեկույթներից: Աննիկան մենակ էր վերադարձել տուն, մի քանի ժամ փողոցում սառչել էի ավտոստոպ անելիս ու կիսամեռ, մի կերպ  տուն էր հասել: Աննիկայի մոտ սուր ցավեր ու դողէրոցք էր սկսվել: Ընկերներս խուճապի էին մատնվել, բժիշկ գտնելն էլ բարդ էր, պետք է մյուս քաղաքից հասներ տուն: Մեծ, ընդարձակ սենյակում այս ու այն կողմ շորեր էին թափված: Անկողնու կողքին խմիչքի դատարկ շշեր ու ծխախոտի դատարկ տուփեր էին: -Աննիկա ի՞նչ  է պատահել: -Չգիտեմ, դողում եմ, փորս ցավում է …
-Հաց կերե՞լ ես:
-Ցավում է ստամոքսս , չեմ կարող…
Աննիկային երբեք այսքան խեղճացած չէի տեսել: Ենթադրում էի, որ անդադար խմել էր առանց մի բան ուտելու, իսկ ճանապարհին էլ սառել էր մեքենա սպասելիս: Հիշեցի 90 ական թվականները: Եռացրած ջուր լցրեցի շիշը,  հաց ու պանիր, տաք նանայով թեյ բարձրացրի սենյակ:
-Սա ոտքերիդ տակ պիտի մնա, մինչ Մայայի վերադարձը նրա ծածկոցն էլ կգցեմ վրադ, փորձիր այս թեյը խմել:
-Չեմ կարող:
-Կարող ես, խմիր ու սա էլ կեր: Կողքին բաց կոլայի շիշ էր: Արգելեցի խմել: Մի ժամ անց քիչ քիչ խելքի եկավ, իսկ մեր տանը նանայով թեյը դարձավ հայտնի բուժիչ հայկական թեյ: 407990_242405369161574_1442987719_n.jpg Աննիկան երազ աղջիկ էր: Երկար , շեկ մազեր ուներ նա, սպորտային, ձիգ կառուցվածք, խորամանկ, զմրուխտե աչքեր և առողջ մաշկ, կրակի կտոր էր շան աղջիկը))) Նրան չնկատելն անհնար էր, բայց Աննիկան կարողանում էր աննկատ մնալ հագնելով խամրած, կրկնակի լայն հագուստներ ու բոլորը սև կամ մոխրագույն:
-Աննիկա, եթե ես քո տվյալներն ունենայի…ա՜խ ինչ մոդելային կյանքով կապրեի Հայաստանում:
-Ես սովորական աղջիկ եմ, գերմանացիների համար՝ ցածրահասակ ու ոչնչով չառանձնացող արտաքինով:
Աննիկան  իսկական սրտակեր էր…Գերմանիայում  սպասում էր ընկերը, ում յուրաքանչյուր երկու շաբաթը մեկը այցելում էր, իսկ այստեղ՝ Ռումինիայում նա հանդիպեց Քլեմոյին, ֆրանսիացի երաժիշտին, ում հետ անցկացնում էր բոլոր հանգսյան օրերը: Եթե Աննիկան չէր այցելում նրան, ապա Քլեմոն էր գալիս մեզ հյուր ու սեր էին անում ոչ ավել ոչ պակաս՝ շեֆերի օֆիսում, որը արգելված գոտի էր մեզ համար, բայց մենք լուռ դաշինք կնքած օգտվում էինք՝ ով սեր անելու, ով սկայպով խոսելու, ով էլ սեղանի թենիս խաղալու համար: Մեր տանը բոլորը վստահ էին, որ նա ֆրանսիացուն է սիրում, բայց խեղճ երաժիշը ոչինչ չուներ նրան առաջարկելու, իսկ ընկերը կայացած տղամարդ էր…և Քլեմոյի սիրտը կոտրեց բուռն օրեր հետը անցկացնելով և նրան թողնելով: Անգամ գնալիս հրաժեշտ չտվեց խեղճին…
Վաղ գարնան երեկո էր, հուգարուհին ընկերների հետ դուրս էր եկել, թրքուհին սենյակում գիրք էր կարդում, ես ու Աննիկան էինք մնացել խոհանոցում: Ես նանայով թեյ էի խմում, նա էլ սառնարանից հանեց գարեջրի մեծ շիշն ու առաջարկեց խմել: Ինչպես միշտ հրաժարվեցի, բայց խոստացա, որ մի օր հետը հարբելու եմ շշմելու աստիճան: Այդ երեկո երկար խոսեցինք, Աննիկան պատմեց իր անհաջող սիրո պատմության մասին, երբ ընկերը պարբերաբար նրան ծեծում էր ու դանակով վնասում…պատմեց հոր հիվանդության ու աղճատված ընտանիքի մասին:
Աննիկան համարյա ոչինչ չգիտեր իմ մասին, ես էլ պատմեցի իմ դժբախտ սիրո պատմությունը, որը Ռումինիա գալով հույս ունեի ամոքել, պատմեցի մեր ընտանիքի դժբախտությունների մասին …միմյանց ցավը լսելով երկար լացեցինք, գրկախառնվեցինք, մտերմացանք, որն անհնար էր թվում… Ցավն ավելի է մտերմացնում մարդկանց, քան երջանկությունը….
-Անի, ես գաղափար անգամ չունեի, որ դու այսպիսինն ես…ես միշտ կարծել եմ, որ չոր ու հաշվենկատ ես…երբեք չէի կարծի, որ այսքան փխրուն հոգի ունես… Բա ..բա )) 10407833_984341271584946_2306013490980885148_n Աննիկան բացարձակ բուսակեր էր և ուտելու ժամանակ սիրում էր մեկնաբանություններ անել, որ այս կամ այն բանը առողջարար չէ: Ես սիրում էի բանավիճել նրա հետ այդ թեմայով ու հպարտանում էի Հայաստանի համով բնամթերքով: Աննիկան համեղ էր պատրաստում և հաճույքով էր հյուրասիրում իր կերակուրներից: Գերմանուհին մեզ համար միշտ գերմանական շոկոլադներ էր բերում ու զարմանաում, թե ինչու է այն երկու օրում վերջանում և ինչպես հնարավոր է 12 կտոր շոկոլադե մեծ սալիկները մեկ շաբաթում վերջացնել…մինչև որ համոզվեց, որ քաղցրակերների տանն է ապրում:))) Մի անգամ Աննիկան թակեց դուռս ու շփոթված ասաց.
-Ես քո կարիքն ունեմ, շուտով ընկերուհուս հարսանիքն է , իսկ ես ոչ մի կանացի շոր չունեմ հագնելու: Դու մեր տան թիթիզն ես, արի գնանք շոփինգի, մի բան գտնենք իմ համար:Կգա՞ս:
-Օ՜, մեծագույն հաճույքով,-ասացի ու շտապեցինք մեր քաղաքի ամենաթիթիզ բուտիկը, որի կողքով Աննիկան հազար անգամ անցել էր, բայց չէր նկատել: Մի քանի շոր փորձելուց հետո թևաթափ եղավ, ոչինչ չէր հավանում, թեև շորերը մեկը մյուսից գեղեցիկ էին նրա մարմնին նայվում:
-Աննիկա, սա փորձիր:
-Ո՜չ, սա իմ ոճը չէ…
-Չենք վերցնի, ուղղակի խնդրում եմ հագիր տեսնեմ,-համոզում էի, որովհետև վստահ էի սքանչելի տեսք է ունենալու: Հայելու մեջ ինքն իրեն նայեց, ժպտաց ու գլխով համաձայնություն տվեց: Համապատասխան կոշիկ ընտելուց հետո վերադարձանք  տուն: Խնդրեցի, որ հագնի, որ տան բոլոր անդամները տեսնեն: Տան տղաները խոսելու կարողությունը կորցրեցին Աննիկային առաջին անգամ կանացի տեսնելով:
-Մի կարևոր բան ես մոռացել:
-Ի՞նչ:
Մոտեցա, բաց թողեցի շքեղ մազերը,որոնք արևի պես փայլում էին, այնքան գեղեցիկ ու կանացի էր…
-Աննիկան մեր տան թաքնված ռումբն է: Աննիկա, եթե ընկերուհի չունենայի հարցերդ արագ կլուծեի,-կատակեց Դանիելը:
Ամեն անգամ Աննիկային նայելիս զարմանում էի բոլոր այն աղջիկների վրա, ովքեր Աննիկայի պես գեղեցիկ են, ցանկալի, բայց րոպե անգամ չեն գիտակցում դա …
Աննիկան  սիրում էր մեր կամավորական կյանքն ու տունը: Recycling and upcycling  էր նրա զբաղվածությունը, երբ պլասմասե և մետաղական մնացորդներին նա նոր կյանք էր տալիս և դպրոցական երեխաներին էլ սովորեցնում, որ թափոններից ինչպես կարելի է նոր, օգտական բան ստանալ.օրինակ պլասմասե շշերից՝ տոնածառ, զուգարանի թղթից՝ լուսամփոփ, զարդատուպ, զարդեր, պայուսակներ… 10846222_763075667100485_1116681962738360668_n Ցավոք Աննիկան չապրեց մեր տանն իր ծրագրի նախատեսվածի չափով: Մեջքի ցավերը այնքան սաստկացան, որ նա ժամանակից շուտ հրաժեշտ տվեց մեր խենթ տունն ու հեռացավ Գերմանիա, երբեմն իր մասին հիշեցնելով:
EVS interview with Ani-guest is Annic

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s