Ճամփորդական Նոթեր 11 . «Խենթ ու կրքոտ աղջիկը»

 

Առաջին հայացքից մարդուն չսիրելը դեռ չի նշանակում, որ նա հետագայում քո ֆավորիտներից մեկը չի դառնալու: Այսպիսին եղան իմ ու Անյայի հարաբերությունները:
Անյան Սլովենիայից էր, մեր կամավորների թիմին միացավ հոկտեմբերի կեսերին: Մինչ նրա գալը, տունն այդքան էլ ուրախ չէր, թեև նրա գալով էլ միմյանց միջև սահմանները շուտ չբացվեցին:
-Ինձ թվում է Անյան քեզ շատ դուր կգա, շփվող ազատ աղջիկ է,-նորեկի մասին քննարկումների ժամանակ ասաց գերմանուհին՝ Աննիկան:
Իրականում Անյան ինձ այդքան էլ դուր չեկավ, նրա հետ ապրելն ինձ համար ամենօրյա մշակութային շոկ էր…
Անյան…սևահեր, թմբլիկ, դիվային հայացքով, կապտամոխրագույն աչքերով կատվիկ էր:
Թքած ուներ բոլորի կարծիքի վրա, ապրում էր այնպես ինչպես կամենում էր, հագնվում էր այնպես ինչպես հարմար էր ու խոսելիս առհասարակ չէր հետևում բառերին: Անյան նա էր, ով մեր կամավորական տանն առավել շատ էր հայհոյում և կապ չունի ում կամ ինչ, կարևորը ասել՝ հանգստանալն էր:
Ուրախ աղջնակի հետ կենցաղում այդքան էլ հեշտ չէր:
Օրինակ առավոտյան կարող էր արթնանալ ու մեծ աղմուկ բարձրացնել, որ կաթը վերջացել է, կամ թե թարմ հաց չկա , բայց երբեք տան համար առևտուր չէր անում : Սիրում էր, երբ իրեն էին սպասարկում՝ գերմանացիների պես: Կրնկակոխ հետևում էր, թե երբ եմ խախտելու այն կանոնները, որոնց հեղինակը ես էի՝ գաղափար անգամ չունենալով , թե ինչ տեսակ ուշադիր եմ  մանավանդ երբ խոսքը կանոններին է վերաբերում:
Մի քանի օր անց, բացահայտվեց, որ Անյան այդքան էլ ուրախ աղջնակ չէ՝ տեսակով դեպրեսիվ, դժգոհ, տրամադրության մարդ էր :
11118472_10206314992703518_4927218892474471219_n
Առաջին իսկ օրերից Անյան լսում էր Լանա և երգչուհու ձայնը ողողվում էր ողջ երեք հարկով մեկ: Անյայի սիրտը կոտրել էին և Լանայի դեպրեսիվ երգերը ոչ այդքան ամոքում, որքան թարմացնում էին այն սրտի ցավը, որով և ես էի տառապում: Նա հիանալի երաժշտական ճաշակ ուներ, ռետրոյից մինչև մեր օրերի լավագույն երաժիշտների կատարումները կարելի էր գտնել նրա երգացանկում,որը հետագայուն նա սիրահոժար տրամադրեց, որպեսզի հնչեցնեմ ռադիոյում:
Իմ և Անյայի միջև լարվածության սկիզբն ազդարարեց մի կիրակնօրյա վաղ առավոտ, երբ նրանք որոշել էին սար բարձրանալ, իսկ ես վայելում էի հանգստյան օրս՝ երկար քնելու ախորժակով: Անյան այնքան էր բարձրացրել երաժշտության ձայնը, որ ես քնաթաթախ, գզգզված մազերով և գիշերանոցով, բացեցի ննջասենյակիս դուռը ու «մռնչացի», որ անջատեն երաժշտությունը, բայց քանի որ ինձ լսող չկար մտա նրա ննջասենյակ ու կատաղած փակեցի լափթոփը:
Անյան կուլ տվեց իմ արարքը, քանի որ ըստ տան կանոնների ուիքենդին, այսինքն հանգստյան օրերին մինչև ժամը 11:00 ոչ մի ծըպտուն չպիտի լսվեր, քանի որ մի մասը վերականգնվում էր  գիշերվա գինարբուքից, իսկ ես հետսովետական երկրի ներկայացուցիչս վայելում էի երկար քունս, քանի որ վաղ առավոտից աշխատում էի հունգարական ռադիոյում:
Եւ այսպես, իմ և Անյայի հարաբերությունները մեղմ ասած ներդաշնակ չէին: Տանն ինձ և նրան անվանում էին stubborn ` այսինքն համառ: Բայց ինչն է հետաքրքիր, որ ժամանակի ընթացքում ես և Անյան սկսեցինք իրար հավանել: Մարդուն սիրում ես ՝ նրան ճանաչելով: Իսկ մի հարկի տակ Անյայի հետ ապրելով և ուսումնասիրելով նրա հոգու թաքնված շերտերը՝ անհնար էր նրան չսիրել:
Անյան լավ ընկեր էր և հիմա էլ…Նա նվիրված է իր ընկերներին և կանի նրանց համար ամեն ինչ: Տեսակով արդարամիտ էր, ազնիվ, խելացի էր: Անյայի հետ կարելի էր խոսել ամեն ինչից և խոսելուց անգամ մոռանալ որ քո առջև նստած է 20 տարեկան աղջնակ: Իր 21 ամյակը Անյան նշեց մեզ հետ, դա մի ֆիլմային տարեդարձ էր:  Home party-ները, որոնք սովորաբար ես ամերիկյան ֆիլմերում էի տեսել տեսա նաև այստեղ: Տարբեր երկրներից հյուրեր ունեինք, անսահամանափակ ալկոհոլ, երաժիշտներ, ցնդած պարողներ…մի խոսքով խելագարության հասցնող խնճույք էր:
Անյան ծխելու հանդեպ սեր ուներ, թեև մինչ կամավորության գալը Խորվաթիայի սահմանին ոստիկանները նրա գրպանում մարիխուաննա էին գտել և գումարի դիմաց բաց թողել: Կամավորության ընթացքում երբեմն էր ծխում, ավելի շատ էժան, տնական գինի էր խմում ու բանավիճում մարդկային հարաբերությունների մասին: Ես սիրում էի նրա հետ խոսել…
-Անի, արի հետս խմիր, հյուրասիրում եմ,-ասում էր նա:
Ես էլ թե ՝ չէ, էժան ալկոհոլ չեմ խմում:
Չգիտեմ հորոսկոպով կարիճ լինելն էր, թե ըմբոստ տեսակն էր, որ ինձ այդքան հաճելի էր դարձնում նրա հետ շփումը:
Անյան իսկական խենթ էր: Անընդհատ ասում էր, որ աղջկա հետ է ուզում լինել և բոլորի մոտ մատնանշում էր ինձ.
-Լսիր, որ տղամարդ լինեի, ո՜նց հարցերդ կլուծեի …))
Ես էլ սադրում էի.
-Ի՞նչ անենք, որ տղամարդ չես, թե կարող ես՝ փորձիր:
Իմ կատակը մի օր Անյան լուրջ ընդունեց, երբ հանգստյան օրերին հարբում ու հայհոյում էր աշխարհը, իսկ ես պատրաստվում էի լողանալ նա էլ կռահելով ընդհանուր լոգարանի դռան մոտ դարանակալեց:
-Արի մի լկստվենք, փոքրիկս, մի քիչ…կուզես միասին կլողանանք:
Ես էլ ծիծաղում եմ, թե չէ հարբած ես ուշքի արի ու գոռում եմ տղաներին, որ գան տանեն աղջնակին, որպեսզի կարողանամ լոգարանի կողպած դուռը բանալու հանգիստ դուրս գալ:
Այդ դեպքից հետո Անյան ամաչում էր դեմքիս նայել: Դե ես էլ մեծավարի ասում էի ոչինչ՝ հարբած էիր:
Կրքոտ աղջիկ էր Անյան, բայց գայթակղություններին շատ լավ էր դիմանում.
-Առանց սիրելու ես ոչ մեկի հետ անկողին չեմ մտնի, դա իմ սկզբունքն է …սերն է իմ կյանքի շարժիչ ուժը,-ասում էր Անյան:
Դեկտեմբեր ամսին, մեզ միացավ ամենավերջին կամավորը՝ Դանիելը Հունգարիայից: Դանիելի հետ բոլորն անմիջապես մտերմացան: Թմբլիկ, փափլիկ, զիջող, հրաշալի բնավորություն ուներ Դանին: Եվ քանի որ մենք հունգարական քաղաքում էինք ապրում, Դանիելն ամեն հարցով մեզ օգնում էր՝ ի տարբերություն մյուս երկու հունգարացիների, որոնք իրենց կյանքով էին ապրում և օտարազգիներն իրենց համար միևնույկն էին:
Մի անգամ Դանիելն անկեղծացավ, որ մեր տան աղջիկներից մեկին հավանում է:
Ով ասես մտքովս անցնում էր, բայց ո՛չ Անյան…բացարձակապես տարբեր մարդիկ էին, բայց միմյանց լրացնող: Գաղափար անգամ չունեի, թե ինչ կստացվեր նրանցից, բայց գարունը… Մաուգլին… հույզերը…կիրքն արեցին ինչ որ պետքն էր:
-Դանի, Անյային խոստովանիր որ հավանում ես նրան:
-Ոչ
-Ինչո՞ւ
-Նախ ամաչում եմ, հետո վախենում եմ մերժի:
-Լավ, խոսքով չէ գոնե գործով  արա…
-Այսի՞նքն
-Այսինքն նրան համբուրիր
-Ոչչչչ, երբեք
-Դանի, կարո՞ղ է դու գեյ ես
-Ո՜չ
-Դե քայլ արա:
Ավելի ուշ Դանիելը ասաց, որ պլանավորել են գնալ Վավամեքե և ծովափին նա կխոստովանի, որ սիրահարված է:
Անյան չգնաց ծովափ և մնաց հետ տանը: Իսկ ծովափում Դանիելին առաջարկություն արեց մի գեյ տղա: Տանը արհեստական խոսակցություններ պտտեցինք, թե գուցե Դանիելը տղաներին է սիրում, որպեսզի համարձակ քայլի ի վերջո դիմի:
Իսկ մինչ նրանք ծովափում էին ես ու Անյան տան անդօրն էինք վայելու, չէ՞ որ հեշտ չէ 11 հոգանոց տանն ապրել և գրեթե ամեն օր մի երկրից հյուր ունենալ:
-Անի, արի գինի խմենք,-առաջարկեց Անյան:
-Լավ, բայց արի ես որոշեմ ինչ ենք գնելու
-Ոնց կուզես:
Հանգստյան օրեր, գինովցած երկու աղջիկ խոսում են կյանքից ու տղամարդկանցից:
-Անի, հասկանո՞ւմ ես, որքան ժամանակ է իմ կյանքում տղամարդ չկա, խելագարվում եմ արդեն:
-Էհ շուրջդ նայիր:
-Ո՞վ:
-Դանիելը:
-Ո՜չ, վերջացրու, նա լավ ընկեր է:
-Ինչ է, կարծում ես, որ հարբած, ձմռան ցրտին նետվեցիր դուրս, ինչո՞ւ Դանին հետևիցդ եկավ, թոքաբորբով հիվանդացավ, բայց քեզ կեսգիշերին մենակ չթողեց դչսում…սիրուն աչքերիդ համա՞ր՝ ոչչչ, Դանին անտարբեր չէ քո նկատմամբ, թույլ տուր քայլ անի՝ ամաչում է:
-Հիմա էլ ես կամաչեմ նրա երեսին նայեմ
Սերը կրակի պես մի բան է: Մինչև ես 700 կիլոմետր յկտրեցի ու հասա Բուխարեստ Դանիելը վերջապես քայլ արեց՝ համբուրեց Անյային և շուտով ես  ստացա զույգերի առաջին սիրային ֆոտոն:
Սերն ամենուր էր: Մինչ ես Իտալիայի դեսպանատան վիզա էի փորձում ստանալ, թեև հստակ պլանավորել էի այնտեղ գնալ միայն սիրելի տղամարդու հետ, մեր տան բնակիչները զույգավորվում և զույգվում էին աղունիկների պես: Մեկ շաբաթ անց վերադարձա ու տանը 4 ձևավորված զույգ գտա՝ հունգարացին ու սլովենը, վրացին ու ամերիկացին, թուրքն ու մյուս հունգարացին, գերմանացին ու իտալացին, հա՜ նաև հունգարացի աղջնակը 16 ամյա դպրոցականի հետ:
Կամավորների տանը մնալը դարձավ ձանձրալի՝ հատկապես իմ պես միայնակի համար:
Դե զույգերով էին արդեն ֆիլմ նայում, հաց ուտում կամ էլ օրերով անկողնում մնում:
Գարունը խեղդել էր կամավորներին…ննջասենյակ բարձրանալն անգամ անհարմար էր, որովհետև ամեն սենյակից կրքոտ ձայներ էին հնչում…Անյան այս հարցում նույնպես գերազանցեց բոլորին: Կամ Դանիելի հետ հաց էին պատրաստվում՝ լիցքավորվում, կամ սեր անում տան բոլոր հնարավոր հատվածներում:
Անյային կրկին տեսա այս ձմռանը՝ Վրաստանում: Որոշ ժամանակ Դանիելի հետ Սլովենիայում ապրելուց հետո ունեցան համատեղ շուն՝ Լանան, բայց Դանիելը հեռացավ Իսլանդիա՝ Անյան չներեց նրան և որքան էլ ընկերներով փորձեցինք միավորել նրանց՝ չստացվեց:
16105851_1430573176961751_7508323501799821648_n
Շատ ուրախ էի Անյային կրկին տեսնելու համար: Երբեմն ափսոսում եմ, որ մոտ չենք ապրում և հաճախ չեմ կարող տեսնել նրան, բայց մեր օրերում կարոտի հարցը լուծվել է ինտերնետով:
Փոխադարձ խոստումներ ենք տվել հանդիպել և Հայաստանում և Սլովենիայում…
Խենթերին պինդ պահել է պետք:

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s