Երբ մեռնում է սերը…

 

Երբ մեռնում է սերը մենք փակուղում ենք հայտնվում…կարծես ամեն ինչ նույնն է, բայց և ուրիշ:
Սերն այդպիսին է ՝ գալիս աղմուկ աղաղակով, ուզում է աշխարհն իմանա, որ նա եկել է ՝ կա…իրակա՜ն է, բայց գնում  է անխոս՝ վախկոտի պես, առանց ձայն հանելու: Ու մի առավոտ էլ զարթնում ես զգալով , որ սիրտդ դատարկ է…որ նրա անունը լսելիս սիրտդ չի բաբախում ուրախությունից, իսկ շնչառությունդ  համաչափ  է ու հանգիստ…
Սերը կարող է մեռնել ձանձրույթից, սպասումից…սերը կարող է մեռնել սեր չստանալուց…
Սիրուն կարելի է սպանել նաև հրեշային կերպով ՝ աբորտ անել՝ սրտումդ, մտքումդ ցանկանալով  հենց այդ անեզր դատարկությունը…
Իսկ այդ դատարկությունը մի մեծ խուճապ է առաջացնում: Չէ, որ դու սովոր ես, սովորեցրել ես ինքդ քեզ սիրել մեկին, ապրել նրանով ու հիմա չգիտես ինչ անել այդ դատարկության հետ: Մի տեսակ թերի և միևնույն ժամանակա անթերի դարակություն է դա…
Իսկ դո՛ւ, դու ինչպե՞ս ես վարվում , երբ մի օր հասկանում ես, որ սիրել ես ոչ թե նրան, այլ քո ստեղծած սերն ես սիրել, որը ոչ մի կապ չունի նրա հետ:  Իսկ դու ինչպես ես վարվում, երբ հասկանում ես,որ մենակ ես քո դատարկության հետ ու էլ պատրաստ չես այն լցնել այլ սիրով…
Ասա՛, ինչպե՞ս ես վարվում, երբ հասկանում ես, որ կամուրջի մյուս ծայրում մարդիկ պարզապես սեր են ԽԱՂՈՒՄ…
msheci_after_all

Advertisements