Ուրվանկար

msheci-urvankar

Ցավը չի մեղմանում մի անշուք կներեսով…

Հոգու լույսին ցեխ մի՛ նետիր…դա կարող է ճակատագրական լինել: Ես  նախանձում ու ԱՏՈՒՄ եմ՝ <<ժամանակ>> երևույթին:

Հիմա ամենայն քնքշությամբ ուզում եմ ասել, որ դու հիմար ես, սիրելիս…դու սովոր ես կորցնել, իսկ ես պայքարում եմ…

Բայց որքան քիչ բան  է պետք երջանիկ լինելու համար…

Իսկ ես օրվանից օր եմ ապրում ու խաբում բոլորին ժպիտովս…բայց ես անլուրջ չեմ:

Սիրում եմ մարդկանց աչքերին նայել ու բարության կաթիլ փնտրել, բայց…

Մի օր ես կփախչեմ ինձ ծանոթ աշխարհից, ուր մարդիկ չեն թողնում հանգիստ ապրել:

Մի օր, ես այլևս չեմ խաղա այս տաղտուկ խաղը…

Կարծիքնե՜ր, կարծիքնե՜ր, կարծիքնե՜ր…ո՞ւմն են պետք: Ես չեմ փնտրում մարդկանց հանճարի տպավորություն թողնելու համար:

Բայց ես ՄԵՆԱԿ եմ իմ ճանապարհին ու ՄԻԱԿԸ, որ հավատում եմ իմ ուժերին:

Advertisements